Code debuggen met toetsbare hypothesen.
Debuggen begint met verwacht gedrag, werkelijk gedrag en een reproduceerbaar geval. Test een waarschijnlijke oorzaak in plaats van die meteen tot hoofdoorzaak te verklaren.
Stem de werkwijze af op je taak.
Maak het kleinste geval dat verwacht en werkelijk gedrag toont en vorm een toetsbare verklaring voor het verschil. Verander één relevante oorzaak tegelijk en voer het falende geval en nabije grenzen opnieuw uit.
- Wat je aanlevert
- Code, fout en reproductiedetails.
- Wat je krijgt
- Waarschijnlijke oorzaken en gerichte oplossingsvoorstellen.
Bekijk de invoer en het resultaat.
Illustratieve invoer en uitvoer · een leervoorbeeld, geen live uitvoering van WebAct
Voorbeeld invoerveld
Python reproduction:
items = ["A", "B"]
seen = []
for i in range(len(items) - 1):
seen.append(items[i])
Expected ["A", "B"]; actual ["A"].Uitgewerkt voorbeeld
Corrected loop:
seen = []
for item in items:
seen.append(item)
For ["A", "B"], seen becomes ["A", "B"]. Empty input produces []. Iterating over items directly removes the incorrect index boundary.Laad deze invoer in de prompt en kopieer deze naar WebAct om de taak te proberen. Je resultaat kan afwijken van het voorbeeld.
Keuzes en probleemoplossing.
Moet je de eerste aannemelijke oorzaak als hoofdoorzaak behandelen?
Zie die als hypothese totdat de reproductie haar ondersteunt. Verschillende fouten kunnen hetzelfde symptoom veroorzaken.
Waarom werkt de voorgestelde oplossing alleen voor de voorbeeldinvoer?
Test de grens rond de fout en een andere gewone invoer. Een speciale patch kan de onderliggende regel verbergen in plaats van oplossen.
Probeer het met je eigen bron.
Vervang het voorbeeld door je eigen materiaal in de taakprompt. Behoud de eisen die je nodig hebt en kopieer de taak naar WebAct.
De taak aanpassen en kopiëren ↑